WAT IS OSTEOPOROSE

Osteoporose is een aandoening waardoor de dichtheid en de kwaliteit van het bot afneemt. Dit leidt tot broosheid van het skelet en verhoogt het risico op fracturen. Osteoporose en daaraan gerelateerde fracturen zijn een belangrijke oorzaak van ernstige klachten. Het is een probleem dat nog ernstiger wordt naarmate de bevolking groeit en ouder wordt. De meest voorkomende osteoporotische fracturen zijn fracturen van wervel, pols en heup. Het verlies aan botdichtheid wordt zelden ingeluid door duidelijke symptomen. Daarom wordt osteoporose vaak de “stille epidemie” genoemd.

Volgens schattingen lijden één op de drie vrouwen en één op de acht mannen boven de vijftig jaar aan osteoporose en heeft een belangrijk aantal jongeren osteopenie (lage botdichtheid). Door het missen van de diagnose wordt minder dan 15% van alle mensen met osteoporose op tijd behandeld. Dit terwijl bij een tijdige en adequate behandeling van osteoporose ongeveer de helft van alle heupfracturen kan worden voorkomen.

Een combinatie van een risicoanalyse en een kwalitatieve botscan kan leiden tot het opsporen van osteoporose.

GRADATIES

De World Health Organisation (WHO) onderscheidt verschillende gradaties van osteoporose. De indeling is gebaseerd op de botmineraaldichtheid (T-score) en het al dan niet optreden van osteoporotische fracturen. Dit impliceert dat de diagnose osteoporose alleen gesteld kan worden als er een botmineraaldichtheidsmeting is verricht. De indeling is als volgt:

Normaal - de botmineraaldichtheid is niet meer dan 1 standaarddeviatie (SD) lager dan de gemiddelde dichtheid bij jong volwassen vrouwen (‘piekbotdichtheid’);

Osteopenie - de botmineraaldichtheid is verminderd, maar er is nog geen sprake van osteoporose. De botmineraaldichtheid ligt tussen 1 en 2,5 SD onder de gemiddelde dichtheid bij jong volwassenen;

Osteoporose - de botmineraaldichtheid ligt meer dan 2,5 SD onder het gemiddelde van jong volwassenen;

Ernstige osteoporose - de osteoporose gaat gepaard met osteoporotische fracturen.

De definitie van de WHO wordt in de klinische praktijk veel gebruikt.